هنر گمشده کشت گل داوودی

شاید این توضیح می دهد که چرا مناطق سنتی کشت چای در امتداد سواحل توسعه یافته چین شروع به ترک این محصول در دهه 1990 و 2000 کردند. Tongxiang، در استان شرقی ژجیانگ، نزدیک به چهار قرن مرکز کشت و کار hangbaiju یا “گل داوودی سفید رنگ” بوده است. در واقع، با توجه به ثبت رسمی محصولات کشاورزی چین، hangbaiju واقعی با terroir آن تعریف می شود: فقط می توان آن را در بخش کوچکی از Tongxiang تولید کرد.

برای چنین گل رویایی، گل های داوودی می توانند یک کابوس برای رشد باشند. علیرغم شهرت بی نظیری که در میان ادیبان چینی دارد، کار واقعی کشت و چیدن گل داوودی کمرشکن است: یک مو گل داوودی (تقریباً 667 متر مربع) بین چهار تا پنج کارگر برای برداشت نیاز دارد، بدون اینکه به کار پیچیده ای که در پردازش گل داوودی نیاز دارد اشاره کنیم. گل به چای

در میان مصرف کنندگان چای گل داوودی، این تغییرات تا حد زیادی مورد توجه قرار نگرفته است. چای گل داوودی سفید به راحتی در فروشگاه ها و آنلاین در دسترس است، تا حدی به این دلیل که تولیدکنندگان چای از حفره های موجود در سیستم تنظیم محصول سوء استفاده کرده اند. درست همانطور که برخی از بازرگانان خرچنگ های غیر محلی را در دریاچه یانگ چنگ خیس می کنند تا آنها را به عنوان خرچنگ مودار اصیل بسته بندی کنند، گل داوودی سفید به Tongxiang وارد می شود، فرآوری می شود و به عنوان چای Tongxiang دوباره فروخته می شود.

اما از دست دادن مزارع گل داوودی سفید Tongxiang فقط مربوط به چای نیست. این گل بخشی از یک تعادل کشاورزی متنوع و ظریف بود: کشاورزان در دشت هانگجیاهو اطراف آن را در کنار کرم ابریشم، نژادهای گوسفند محلی، سبزی خردل، برنج، ماهی های برکه ای و سایر موجودات زنده کشت می کردند. کود گوسفند و مدفوع کرم ابریشم گل داوودی را بارور می کرد، در حالی که برگ های داوودی از خاک محافظت و تغذیه می کردند. این اقدامات علاوه بر به حداکثر رساندن استفاده از زمین و بهره وری، باعث حفظ زمین و کاهش وابستگی کشاورزان به کودهای خارجی شد.

در sixthtone.com بیشتر بخوانید



منبع